بازی درمانی

بازی زبان کودک است و اسباب بازی کلمات کودک است. کودک از طریق بازی با دنیای پیرامون خودش ارتباط برقرار می‌کند و وقتی کودک یک عروسک برداشته و حرف می‌زند یعنی دارد از طریق اسباب بازی با ما حرف می‌زند. بازی برای کودکان مانند کلام برای بزرگسالان است. کودک از طریق بازی افکار و احساسات و نیازهای خودش را بیان می‌کند، بخصوص کودکان زیر ۶ سال که مهارت‌های شناختی و کلامی زیادی ندارند، با بازی راحت تر هیجانات و افکارشان را بروز می دهند. درواقع بازی یک نماد یا سمبل است یعنی مثلاً کودکی که دارد با عروسک بازی می‌کند از طریق آن عروسک احساسات، نیازها و افکار خودش را می‌گوید. روان‌شناسان با مشاهده بازی کودکان و بعضاً تعامل بین کودک و روان‌شناس با بازی برای تشخیص مشکلات آشفتگی‌های روحی کودک کمک می‌گیرند، روان‌شناس از بازی برای کودک به عنوان یک نماد استفاده می‌کند و از طریق بازی مشکل کودک را تشخیص می‌دهد، راه حل می‌دهد و به کودک کمک می‌کند تا رنج کودک را کاهش دهد. در جلسات درمان، کودک هیجاناتش را تخلیه می‌کند، نسبت به شناخت و پذیرش مشکل آمادگی پیدا می‌کند و با روان‌شناس همراه می‌شود و کم کم با همراهی روان‌شناس در مسیر درمان قرار می‌گیرد. بازی درمانی یک متد پیشرفته برای کار با کودکانی است که هنوز مهارت‌های شناختی و بیانی لازم را برای روبرو شدن با مشکلاتشان ندارند. بازی درمانی هم‌ می تواند به عنوان روشی برای تشخیص و هم درمان مشکلات کودک مورد استفاده قرار بگیرد. [دکتر عباس مرزبان]