بیش فعالی (ADHD)

اختلال بیش فعالی و نقص توجه، اختلالی عصب شناختی است که با شیوع تقریباً بالا در کودکان و نوجوانان دیده می‌شود. کودکانی که درگیر اختلال بیش فعالی و نقص توجه هستند معمولاً نمی‌توانند در زمینه درسی موفقیتی به دست بیاورند و وضعیت تحصیلی کودک با وجود هوش متوسط و یا بالاتر از متوسط تحت تاثیر بیش فعالی قرار می‌گیرد و کودک مشکلات درسی را از همان پایه اول ابتدایی تجربه می‌کند. بیش فعالی نیاز به درمان دارد و کودکانی که تحت روان‌درمانی و دارو درمانی قرار می‌گیرند معمولاً هم از نظر درسی و هم از نظر رفتاری مشکل خاصی پیدا نمی‌کنند و مثل بقیه هم سن و سالانشان مسیر مشخص و درستی را پیش می‌گیرند. اما کودکانی که به روانشناس مراجعه نمی‌کنند و یا در صورت تشخیص اقدام به درمان نمی‌کنند معمولاً مشکلاتی را چه در زمینه درسی و چه در زمینه رفتاری تجربه خواهند کرد. بیش فعالی علل متفاوتی می‌تواند داشته باشد اما در درصد بالایی از بیش فعالی‌ها رد پای ژنتیک دیده می شود و معمولا یکی از اعضای خانواده پدری و یا مادری و حتی خود پدر و مادر درگیر مشکلات نقص توجه و یا بیش فعالی هستند. اختلال بیش فعالی سه نوع هست: نوع اول (HD) که در آن کودک فقط فعالیتهای زیاد و انرژی بالا را تجربه می کند اما از نظر توجه و تمرکز مشکل چندانی ندارد. نوع دوم (AD) که در آن خبری از انرژی زیاد کودک نیست اما عدم تمرکز مشهود است و کودک به سختی می تواند توجه و تمرکزش را برای یادگیری نگه دارد. نوع سوم (ADHD) که ترکیبی از نوع اول و دوم است و کودک در این نوع بیش فعالی هم فعالیت زیاد و هم عدم تمرکز را تجربه می‌کند. [دکتر عباس مرزبان]